Vlechtjes – olifant – Zuid-Frankrijk – zangboekske – Liwonde – Sitima Nursery School – pidoijng – Watamale – kinderen van de revolutie – Obama generation – blog – honger – schilderen – wachten – Njete Tours – kapotte bus – Blantyre, of toch een stukje – Ku Chawe – frisdrank – marktjes – schoolreis – boonanza – nsima – Lucius Banda – Joker – Gecko – Paul – 255! – nationale feestdagen – don’t worry, be happy – malawi-trui – stinken – logeren bij teachers – koud water – geen water – azungu – akuda – zikomo kwambiri – black outs – water koken – melk maken – bezoeker-vriend-familie – voetbal – guards – bawo – ipod – verstopt – volunteers – irrigeren – malaria – luxe – eenvoud – draagnegers – ingenieur – bijna dokter – negers – muskietennet – heimwee – muli bwanji? –Matthias – Yoce – president – Yentl-teefjes – kwis – kuche kuche – some day, somewhere – amarula – UP – veusje – miserie – Tirol – De Kempen – winter – moord = 100 kwacha – traantjes – minifuif, maxipret – Allah hu’akbar – zonnepaneel – dynamo – de kunst van het bijna niets doen – (in)efficiëntie – tour-nieuws – reuze-hoed – lake Malawi – dorpje Sitima – (grote) spinnen – 5-2 – Zomba-plateau – Sitima Sisters – avocado – wa Sitima lero kwatelera – leeuw – pindakaas, honing & confituur – benzine-tekort – terug thuis en wat nu? – nut(teloos) – genieten – vermoeidheid – Helga – demonstrations – vuile was – warm water – pizza – volkslied – (on)(der)betaald (verlof?) – zonnepaneel – fietsen – 2 missed calls – metro – fanta – bhilarzia – factor 60 – schaafwondes – pakacheera – diploma – sterrenhemel – apenland – dankbaar – vakantie – afscheidsceremonie
Zondag 24 juli – Dieter
Zondag 24 juli – Een zondag aan Lake Malawi
Opstaan met zicht op het meer. Ontbijt op het strand. Rustig een boekje lezen op het strand terwijl sommigen onder ons het meer verkennen en hierbij hoogstwaarschijnlijk belarzia oplopen. Lunch met zicht op het meer en het strand. Boek verder lezen aan het strand met pintje binnen handbereik. Gaan afdingen voor souvenirs in de winkeltjes in het dorp Avondmaal in het donker met zicht op het strand. Pintjes drinken. Gaan slapen in een rieten huisje met zicht op het strand onder een schitterde sterrenhemel.
Touristen in Malawi op zijn best!
Groetjes van Dieter
zaterdag 23 juli
Zaterdag 23/07/’11
Ahum ahum ahum…
Aan allen die tot nu toe nog mee zijn met deze blog: proficiat!
Aan onze Malawese chauffeurs: ook proficiat!!!
Onze karavaan trok vandaag namelijk van Zomba naar Lake Malawi.
De bus op tijd, mooi ingeladen en zonder problemen naar Monkey Bay… Dat dacht u maar, we zijn nog steeds in Malawi. Hoe het echt ging:
een rustig ontbijt, vergezeld door pannenkoeken
een Malawese bus die eens te vroeg was waardoor afwassen en inpakken opeens wat sneller ging
valiezen werden vooraan ipv achteraan opeengestapeld en vastgebonden
hobbeldebobbel, zelfs over de asfaltwegen
nog minder beenruimte dan in de Nyete-bus
uiteindelijk toch in slaap gesukkeld
… en vakkundig weer wakker gemaakt door een luide knal, de Frederickxjes zullen het geweten hebben!
De batterij van de auto was opengebarsten. Onze oren knalden nog na terwijl de chauffeurs nog steeds niet verrast waren. Wij daarentegen nog iets ongeruster wanneer we vroegen “Did it ever happened before, Hoessein?” “No it didn’t”. Er werd ons uitgelegd dat de motor nu niet meer kon stilgelegd worden want anders zou de bus niet meer starten. Oké dan, misschien zijn we wel vlugger op de eindbestemming… Helaas, we zijn nog steeds in Malawi. De bus stopte op een drukke marktplaats en de motor ging uit. Er zou voor een nieuwe batterij gezorgd worden. De marktkramers werden nieuwsgierig en in geen tijd kwam alles wat we nodig hadden zomaar naar ons toe: smoutebollen, gezouten pinda’s, samosa’s, souvenirs, rieten auto’s en zelfs een Malawese vlag werd aangehaald. Een Afrikaan met Italiaanse trekken kwam kijken of hij business kon doen. Onze magen werden voller, onze portefuilles leger. Stilaan dropen ze weer af. Het werd warm in de bus, nog geen teken van een batterij. Dan maar zelf op tocht langs de marktkraampjes. De Malawesen rukten weer aan en boden een ‘special price’. Stofjes, oorbellen en een bijl kwamen terug en na 2uur wachten was daar de batterij! Het ontplofte exemplaar werd aan de kant gelegd en trok meteen heel wat bewondering. Ja zelfs daar kunnen de Malawezen nog iets mee aanvangen
.
Geloof het of niet, erna volgde een rustige verderzetting van onze trip. Ipod in de oren, kussen tegen het hoofd en tijd om verder te genieten van dit mooie land:
uitgestrekte vlaktes, plots opduikende bergen, baobab’s, bananenbomen
geiten, koeien, nijlpaarden!
Kraampjes en waterpompen
fietsers, wandelaars, fietsers
vooral fietsers
beladen met 7 bakken Cola of 2 mensen
voorbij gestoven door Jeeps en
onze bus
huisjes, hutjes
steen of riet
klein en groot
golfplaten of rieten dak
vlak naast de baan
maar alles speelt zich af op de baan
precies nooit gedaan…
zwaaien, roepen
Aazunguuuuuu
een maïsmolen, weeshuis, lagere school, een kerk!
Een prachtig vergezicht
Dichterbij armoede, maar ook blijheid en gelatenheid
AZUNGUUUUUU
Nog dichter weelde
en luxe
en onbezorgdheid
AZUNGUUUUUU
17 stuks, op en naast en onder
gepakt en gezakt
op weg
naar het ‘aards paradijs’ ofte Monkey Bay.
Hasta la vista!!!
Marjolijn en team Azungu
Vrijdag 22 juli – Erika
Vrijdag 22 juli 2011
Vandaag gingen we naar Lake Chilwa, al was het ’s ochtends nog de vraag of we er zouden geraken. Beter gesteld, er geraken zou geen probleem zijn, terug geraken daarentegen was een ander paar mouwen. Gisteren waren er namelijk nog rellen in Zomba. Enkele dronkelingen die zich gewelddadig opstellen tegenover azungu’s en minibusjes bekogelen met stenen. Toch lieten we ons minibusje tegen 9u komen en we zouden bij hen informeren. Geen enkel probleem volgens hen, op naar Lake Chilwa dus. Eerst reden we langs Miekes huis om alvast wat spulletjes te droppen voor YOCEVIM, persoonlijke spullen die we hier willen achterlaten. Hopelijk zijn de Malawiërs blij met een paar tweedehandsschoenen, maar daar twijfel ik niet aan.
De rit naar Lake Chilwa is zeker vermeldenswaardig, vooral zij die bereid waren op de achterbank plaat te nemen in ons oranje rammelbusje, want hier werden de schokken toch het hardst opgevangen. We werden verwelkomt door een doordringende visgeur aan de oevers van het meer. Onze gids Sam, iemand van de teachers, leidde ons naar twee overzetsbootjes. Kleine houte Afrikaanse bootjes, bestuurd door een man met een lange stok, waar na verloop van tijd wat water in kwam. Geen enkel probleem, gewoon leegscheppen met een plastique bordje. Wat was het heerlijk op het water in het zonnetje. Na een half uurtje bereikten we een eiland. Hier woonden enkele dorpelingen gingen we wandelen in de natuur. Van holle bomen tot de kever die zich, volgens Sam, stilhoudt wanneer hij zich bedreigd voelt, alhoewel na vele pesterijen de kever ongestoord bleef verderwandelen. Het was toch wel heel warm, dus lunchen in de schaduw van een boom was geen overbodige luxe. Toch was dit niet ideaal, aangezien een kolonie racistmieren zich hier ook hadden geseteld. Racistmieren, omdat onze gids Sam er weinig last van ondervond, ze hebben het waarschijnlijk alleen maar op azungu’s gemund.
Na het eten wandelden en vaarden we terug. Op het vasteland hadden we wel goesting in een drankje. In een local shop konden we fanta krijgen. Geen cola of kuche kuche dus. Wel fanta orange of passion. De terugweg verliep rustig, er is niet langer sprake van rellen in Malawi. Gelukkig. Na ons even op te frissen in Mangasanga, wandelden we naar Annie’s Lodge om te gaan eten. Onze laatste avond in Zomba, de cirkel is rond. De eerste avond zaten we namelijk ook in Annie’s Lodge. Alleen was er nu wel een andere kok, een kennis van ons, die wel bereid was om chicken tandori te bereiden. Anderen gingen voor pizza, spaghetti of cheese burger, hoewel deze laatste de reputatie heeft nogal zwaar op de maag te liggen, maar Yentel en Evelyne lieten zich niet kennen.
Uit ervaring wisten we dat de bestelling nogal lang op zich kon laten wachten, dus hadden we wat spelletjes voorzien. Ik speelde mee jungle speed, maar de tegenspelers stonden scherp. Dat levert situaties op waarbij we niet wisten wiens bloed er op Audry en Julies handen terecht kwam. Ach, het zat misschien al op de totem van een vorig spelletje. Het eten kwam na lange tijd, maar wel gelijktijdig. Het blijft wel enige flexibiliteit vragen zoals Hanne die haar tweede pizza nooit heeft zien verschijnen of enkelen onder ons hun wisselgeld. Terugrijden in de pick-up, nog altijd heel plezant maar wel berekoud. We moesten dicht bij mekaar kruipen. Gelukkig zijn we ondertussen vrolijke vriendjes. De avond sloten we af met een minifuif voor maxipret. Helaas was de camera van Kathia van de partij, dus zullen we later nog geconfronteerd worden met beelden hiervan. Maar goed, no worries, we’re in Malawi.
Lieve groetjes,
Erika
Donderdag 21 juli – Nele
Donderdag 21 Juli
Hallo Malawi-blog-lezers,
Half zeven. De wekker loopt af en na een verkwikkende nachtrust springen we als frisse hoentjes uit ons bed en trekken we richting badkamer. Hoera warm water
! Wat kan dat toch deugd doen! Even omkleden en om zeven uur zitten we met zijn allen aan de ontbijttafel. En de vraag die door ieders hoofden gaat sinds gisterenavond is ‘Wat gaan we vandaag doen?’. Het programma lag voor een keer nog niet vast: ofwel Blantyre ofwel Lake Chilwa. Hier in Malawi heerst op dit moment immers onrust en we weten niet of het verantwoord is om als azungu’s door te straten te trekken. Kwestie van geen onnodige risico’s te nemen. Maar goed, we staan om acht uur mooi op tijd klaar om opgehaald te worden door Njeté. Vandaag valt het goed mee. Een kwartiertje later zitten we in ons felgekleurd oranje busje en wordt ons bestemming vastgelegd. Na overleg met de chauffeur en bijzitter word beslist om op stadsbezoek te gaan naar Blantyre.
En rijden, rijden maar, hobbel, bobbel over de Malawese landwegen. Onderweg genieten we van het mooie landschap en kijken we naar de bedrijvigheid die overal heerst. Het blijft toch fascinerend om dit alles te zien. Kristien verschaft ons af en toe wat toeristische informatie over wat we tegenkomen, zoals de gevangenis hier in Zomba, scholen. Maar dan stopt het busje en parkeren we ons aan de kant aan de weg. Even denken we dat we klapband hebben, maar al snel blijkt dat er iets anders aan de hand is. We vernemen dat in er Blantyre rellen aan de gang zijn, maar uiteindelijk werd na overleg met de chauffeur en bijzitter beslist om verder te rijden! Oef! Een uurtje later rijden we de stad binnen en passeren we eerst de sloppenwijk, om nadien door de residentiële wijk te rijden. Ja, het contrast is groot. Een eerste indruk van de stad is precies alsof we beland zijn in één of andere Westerse grootstad. We rijden immers met ons ‘gammel’ busje over een vierbaansweg. Ja, hier krijgen we Malawi weer op een heel andere manier te zien. Het verschil tussen Sitima en Blantyre is groot. Maar toch voelen we ons stiekem een beetje thuis en krijgen we toch een beetje heimwee naar ons Belgenlandje.
We worden in het centrum Blantyre afgezet door Njeté en we wandelen een stukje om uiteindelijk bij ‘Chez Maky’, een café/restaurant dat ons aangeraden werd door Mieke, te belanden. Het plan was om hier een tien uurtje te nuttigen en nadien de stad in te trekken. We werden door de eigenaar (op onze vraag) naar het tuinterras, inclusief zwembad geleid. We maakten onze keuze: witte wijn, bier, milkshake en menig onder ons hadden een kleine honger en bestelden toast, hamburgers en frieten. Ok, hier moet even bij gezegd worden dat het op dat moment tien uur was! De obers namen onze bestelling op en wij maakten het ons helemaal naar ons zin. We genoten van de stralende zon. Echt relaxen! Wat was dat toch zo zalig
! Yentle liet horen dat ‘dit de meest luie dag is die ze ooit had gehad’. Twee uurtjes uurtjes later – ja ja we zitten hier nog steeds in Malawi – werd het eten opgediend dat iedereen liet smaken. Ondertussen waren er ons zelfs muzikanten komen vergezellen. Maar dan komen de mannen van Njeté ons zeggen dat er opnieuw demonstraties aan de gang zijn in Blantyre. We moeten helaas terug naar huis. Teleurgesteld stappen we het busje in en beginnen we terug te rijden. We stopten onderweg nog bij de Shoprite want niet iedereen had om tien uur al honger. Deuh, wat had je gedacht?! En ja, groot feest! Voor eerst stonden er boterhammen met choco op het menu! Mmmm! Hobbel, bobbel terug naar Zomba en aangekomen in La Manga Sanga was onze pot al bijna leeg. Als dat nog niet genoeg zegt?!
Thuis werden verder geupdated over de situatie hier in Zomba en omgeving. Ook hier zijn demonstranten terug in actie geschoten en voor onze eigen veiligheid wordt beslist dat we ons huis niet mogen verlaten. Huisarrest zeg maar. Minder leuk, maar we laten ons hierdoor niet te veel van de wijs brengen en vullen ons tijd in met lezen, popcorn maken, pindanootjes pellen, opruimen, rustig douchen – jaja we hadden warm water en daar moet van geprofiteerd worden. Dan weer nadenken over de avondmaaltijd. Het wordt restjesdag.
Ondertussen is de avond gevallen en zitten we met een aantal rustig samen in living, terwijl de anderen voor ons weer een heerlijke maaltijd aan het bereiden zijn. We vernemen ook het nieuws dat de president morgen op bezoek komt in Zomba.
Zo ik ben bij het einde van deze blog beland. Weer – bijna – een dag voorbij. Wat vliegt de tijd hier toch voorbij! Nog een dikke week en ons Malawi-avontuur zit erop. Laten we hier nog niet teveel aan denken en gewoon genieten!
Groetjes van Nele uit Zomba, Malawi
Woensdag 20 juli – Julie
Woensdag 20 juli 2011.
De dag begint goed: de zon schijnt, blauwe hemel en is warm water, hoera! Maar al snel komt het besef dat dit wel degelijk onze allerlaatste dag in Sitima wordt. Gelukkig hebben we niet veel tijd om daarover na te denken. Vandaag is er namelijk een betoging gepland tegen de president (die tijdens zijn 2e termijn vooral zijn eigen zakken vult). In Sitima zullen we er natuurlijk niets van merken, maar omdat ons huis in Zomba ligt (de 3e stad van Malawi), bestaat er een kans dat we niet terug thuis graken vanavond. Daarom legt iedereen slaapzak en matje klaar zodat we eventueel in het schooltje in Sitima kunnen overnachten.
Daarna snel ontbijten en met het busje naar Sitima, vandaag staat er immers een voetbaltornooi op het programma. We zouden normaal samen met de Joker-groep even langsgaan bij een witch doctor maar omdat ons busje, naar goede gewoonte, weer te laat is, en we de timing van het tornooi niet in de war willen brengen, gaan we rechtstreeks naar het schooltje. Eens aangekomen, gaan we ons omkleden. Ons team is er volledig klaar voor! Sam vraagt ons of we samen met zijn ploeg, de Sitima Sisters, het veld willen klaarmaken. De lijnen moeten nog getrokken worden. Al snel bijkt dat we het eigenlijk alleen met Sam doen. Met een koort, een kruiwagen en wit poeder (as van de rijst) trekken we de lijnen. Sam zegt ons hoe we dit moeten doen. Maar voor de efficiënte Azungu gaat dit toch iets te traag, al snel nemen wij het heft in handen en organiseren we het toch iets efficiënter. Na een klein uurtje zijn alle lijnen getrokken en kan het tornooi beginnen.
De 1e match: Joker tegen het UP-Azungu-team. We hadden op voorhand beslist de Joker-groep in te maken en dit doen we dan ook met glans: bij het affluiten staat er een mooie 2-0 op het scorebord. Daarna zouden wij tegen de Sitima Sisters spelen maar volgens Sam is dit niet mogelijk, er zijn niet genoeg voetbalsters aanwezig. Al snel blijkt dat er wel 11 meisjes zijn maar dat dit niet de beste van het team zijn, daarom wil Sam niet spelen. Dan maar een match tegen de jongens van het Youth Centre. Natuurlijk worden we ingemaakt. Daarna volgen nog matchen tussen het Youth Centre en de Sitima Sisters (we hadden Sam dan toch kunnen overtuigen) en de Sitima Sisters en Joker. Het tornooi wordt uiteindelijk gewonnen door het Youth Centre, de prijs (een cola voor elke speler) wordt uitgedeeld. En ook de meisjes van Sams ploeg krijgen iets van de Joker-groep.
We hoorden al een hele tijd muziek en gaan dus maar eens kijken. Het ziet er een tof feestje uit: veel dansend volk, veel publiek, fluitjes, djembee… Maar wanneer we horen dat dit de ceremonie voor de besnijdenis van de jongens is, wordt het plots minder gezellig.
En dan is het plots tijd om afscheid te nemen: handen schudden, “thank you”’s uitwisselen op de binnenkoer van het schooltje.. Neenee, zo snel kunnen we niet weg. De directeur van de CBO en de leerkrachten roepen ons naar binnen. Er volgen verschillende lieve en ontroerende speeches: veel dankuwel’s en wensen voor een goede reis. Koen vat het standpunt van de Azungu samen: “we kwamen als bezoekers, we werden vrienden en na een nacht in jullie huis werden we familie”. Daarna volgen nog veel handgeschud, knuffels, traantjes, “familiefoto’s” en vaarwels (of misschien wel tot ziens). Sommigen onder ons willen duidelijk nog wat langer blijven.
Even lijkt het alsof we niet kunnen vertrekken: betogingen in Matawale (een kruispunt, handelspunt waar we langs moeten). Maar al snel horen we dat alles in orde is en vertrekken we toch. We maken een omweg, stoppen, zitten in het donker te wachten tot onze bijzitter terug is (hij is gaan kijken of we door kunnen) en rijden uiteindelijk gewoon verder. We passeren even langs de plaats van het onrust: wat vuur in het midden van de weg, brandweer. Meer is er niet te zien. We graken dus veilig terug thuis!
Eens thuis maken Hanne en Yentle Yentle-teefjes voor ons, heerlijk! Wanneer iedereen zijn honger heeft gestild (en sommigen veel te veel hebben gegeten), worden er nog wat spelletjes gespeeld en naar goede gewoonte, wordt er optijd naar bed gegaan.
Julie
ps: @ sekte: ik leef nog!
Dinsdag 19 juli – Bastiaan
Dinsdag 19/07/2011
´De moeilijke kunst van het bijna nietsdoen’
De mooie dag begint in het huis van een teacher, elk duo bij een andere, en in het geval van Koen en mij is dat het huis van Alexander. De herrie van kinderen, en in mindere mate kippen en honden wekt ons.
Eenmaal buiten in de zon geïnstalleerd doen we weinig. Goed aan het inburgeren dus. Als man althans, want vrouwen moeten wel werken. Best prima voor een ochtendje eigenlijk.
Als die vrouwen klaar zijn met koken mogen we in actie komen, ontbijt. Vers gebakken cake met banaan krijgen we. Èn warme melk met suiker. Genieten dus.
Na dit, op Afrikaans tempo verlopende ontbijt komen Davidson, Marjolijn en Evelyne onze rust verstoren. Ze willen naar school. Wij hebben minder haast maar na een fotosessie en een afscheid van de familie wandelen we mee. Onderweg pikken we Audrey, Michiel en hun baas Osman nog op.
9.30 op school. Slechts anderhalf uur te laat, best netjes. En dan mogen we gelukkig weer even nietsdoen. Stel je voor dat we efficiënt doen, dat zou raar zijn natuurlijk.
Deze keer duurt het nietsdoen niet lang, al redelijk snel zijn de teachers klaar met de pompen en toebehoren om te irrigeren. Tijd om anderhalf uur te werken. Voor ons houdt dat in dat soms iemand op de pomp staat en kijkt naar de vrouwen die wel wat doen. Maar al met al wel nuttig werk. En niet te efficiënt gelukkig. Stel je voor.
Na het geklungel op het veld is het weer tijd om niets te doen. Wachten op eten dat de vrouwen voor ons maken. Sommigen van ons wachten in de zon. Anderen in de schaduw en nog anderen wat spelend met de negertjes.
Na de smakende en vullende lunch is het pas echt feest: De Njete bus staat met panne en dus mogen wij nu doen wat we de afgelopen weken hebben proberen te leren; nietsdoen.
Dit is echt onze meesterproef. 3 uur niets doen zonder precies te weten wanneer de bus weer kan rijden. De brothers zijn bezig het koelwatersysteem te maken.
Wij vermaken ons door te slapen, te lezen, te kaarten, te schrijven, te bellen en met negers te spelen.
Ik denk dat iedereen is geslaagd.
Om kwart voor 4 rijden we terug naar Zomba. Bij de markt stapt er wat volk uit om eten en stof te halen. De anderen gaan terug om te zien hoe de bbq wordt opgebouwd. Die mensen zien bijzonder weinig, want er staat geen bbq klaar om half 6. En ook niet om 6 uur.
7 uur worden de eerste vleesjes gegeten. Het smaakt best aardig.
En met die bbq eindigt de dag vrij relaxt. Ik denk dat iedereen de moelijke kunst van het bijna nietsdoen best aardig begint te beheersen.
Tot zover dinsdag,
Bastiaan