• 31 uur terug in België
• 9 mails in groep naar elkaar gestuurd
• http://www.nrc.nl/youp/2011/07/23/arme-ben/
• 4 vermeldingen voor Lucius Banda
• 3 keer tranen
• 3 varianten op ‘stom België’

Zullen we daar maar uit afleiden dat het goed is geweest?

We zijn terug thuis. Alle 17, zonder problemen. Wat is er de afgelopen 24 uur nog gebeurd?

Gisterenochtend – het lijkt al een eeuwigheid en een continent geleden – inpakken na een laatste nachtje in Annies Lodge in Lilongwe. Nog tijdens het ontbijt komt onze bus aan. Alweer 9 minuten te vroeg. Dit begint een ronduit bevreemdende gewoonte te worden… de akuda moeten wachten op de azungu…

Alles voor de laatste keer in onze bus stouwen en we zijn weg. Laatste ritje uit Lilongwe richting luchthaven. En alles loopt gesmeerd. Netjes op tijd aangekomen. Tijd voor afscheid van Mieke en Hussain (onze driver die ons tot op het einde vergezeld heeft). Hussain krijgt van ons nog een kleine bonus en een zonnebril kado – en daar is hij nogal fier op. Dat valt te zien aan zijn grijns van oor tot oor…

We wanen ons al op de vlucht en kunnen tijdig beginnen aanschuiven. Maar Malawi zou Malawi niet zijn als er niet op zijn minst iets de mist in ging… en dus… blijkt er een probleem te zijn met de tickets van de hele groep. Behalve Dieter. Die krijgt zomaar een ticket en zijn paspoort terug. En de rest? Paspoorten worden meegenomen en we moeten aan de kant gaan staan en wachten. En wachten… en nog een beetje wachten. Problemen… Daarom kom je dus drie uur te vroeg naar de luchthaven in Malawi.

Een dik uur later schijnt er dan toch schot in de zaak te komen. Er werden nog enkele groepen een tijdje apart gezet – maar niemand zo lang als wij. Daaruit leiden wij gemakshalve af dat het probleem niet aan ons, maar aan het systeem ligt. Iedereen krijgt paspoort en ticket, de bagage mag ingeladen worden. Alleen Julie, zij krijgt geen paspoort terug en voor haar is er schijnbaar geen plekje op het vliegtuig. Vreemd. En vervelend. Er zijn vier Malawezen, twintig extra minuten en een computer(scherm) nodig om Julie toch haar ticket te bezorgen. Oef. (Hoewel, stiekem wilde ze wel blijven.)

En dan worden we aangemaand ons te haasten naar de douane, de security en het vliegtuig. We mogen vlot de bus en het vliegtuig op en dan, zijn we weg. En er zijn enkele traantjes te bespeuren. Niet alleen bij mezelf – altijd leuker als je niet de enige bent. Tionana Malawi!

Er worden bawo’s en boeken bovengehaald… Korte tussenstop in Lubumbashi en dan rechtdoor naar Addis Ababa. Daar aangekomen, is het verrassend druk. Veel landingsbanen en vliegtuigen (er was 1 landingsbaan in Lilongwe, 1 groot vliegtuig en enkele kleinere), veel volk van alle mogelijke origines: veel blank, veel Indisch, veel Chinees, veel Afrikaans, veel Arabier… Als ik rond mij kijk om te checken of iedereen er nog is, blijkt niet elke blanke in de buurt noodzakelijkerwijs bij onze groep te horen. Dat is nieuw tegenover de voorbije weken…

In Addis moeten we proberen ons tweede ticket tot in Brussel te bemachtigen. Blijkt ook niet evident. Het duurt een tijdje en alweer is er geen plaats voor Julie. (Wat is er daar toch misgegaan? ) Deze keer is er echter maar een kwartiertje en één Ethiopiër (zijn Ethiopiërs efficiënter?) nodig om Julie toch op onze vlucht te boeken. Door onze vertraging bij het bemachtigen van de tickets kunnen we deze keer niet langs ons favoriete café in de luchthaven en moeten we direct naar security en check in. We vertrekken ook deze keer op tijd. Om 23.35. Slaaptijd zou je denken. Maar nee, er wordt ons nog een avond(nacht?)maal bezorgd.

Daarna dan slaaptijd? Toch niet, want om 00.00 Belgische tijd moet er nog een mini-verjaardagsfeestje gebouwd worden met maxi-pret voor Evelyne. Zij verjaart vandaag en dat zal ze geweten hebben. Er is zang, een puzzel, een sierraaddoosje, feesthoedjes, slingers en zelfs een dessertje voorzien. Een gelukkige verjaardag gewenst!

En dan toch eindelijk slaaptijd. Vroeg in de ochtend nog een tussenstop in Milaan en we beginnen verdacht dicht in de buurt van België te komen. Wanneer de piloot ons vertelt dat we in Brussel 15 graden en lichte regen mogen verwachten, gaan er enkel ‘oooooh’s’ en ‘neeeeeeee’s’ door het vliegtuig. Maar we besluiten toch maar uit te stappen wanneer we geland zijn. Op naar de douane, naar de bagage (alles is er! Vrijwel onmiddellijk. Wij allen verwonderd, want dat hadden we in Lilongwe met alle chaos rond de tickets en dergelijke niet meer verwacht) en dan naar degenen die ons staan op te wachten! Ouders, lieven, broers, zussen, blij ons te zien. En dan uiteindelijk ook afscheid nemen van elkaar. Dat gaat ook weer gepaard met enkele traantjes – gelukkig alweer niet alleen bij mij. En met een gezongen ‘Wa Sitima lero kwateleraa. Wasa wasa wa wa waaaa’. Maar het afscheid is waarschijnlijk niet voor heel lang. En thuiskomen doet eigenlijk toch ook altijd wel deugd.

Ik ben blij met de reis die we maakten, heel gelukkig met de groep die we bij hadden en hoop dat jullie er op zijn minst even hard van genoten hebben als ikzelf. Ergens vertrekken is altijd een beetje lastig vind ik, ook al is thuiskomen leuk. Na 24uur op 24 in een groep leven, is thuis erg kalm. Na vaak geen water hebben, water koken,… doet het vreemd gewoon water uit de kraan te kunnen drinken en koeken uit de kast te kunnen nemen wanneer je daar zin in hebt. In druk verkeer rijden met blinkende auto’s doet raar en een zwarte medemens op straat zien maakte mij eerder op de dag een beetje nostalgisch. Maar ik wed dat ik dat alles morgen alweer gewoon gewoon ben… Maar ik ga het toch een beetje missen.

Een welgemeend veusje en dank jullie wel, zowel aan de reizigers als aan de supporters thuis.

En nu op naar een warme douche, een bed zonder beestjes, donker brood, vers fruit en lekkere yoghurt…

Groetjes en tot binnenkort (voor foto’s en weerzien en zo)
Kristien

Ps: voor wie het zich afvraagt: ja, ik heb intussen al schoenen gevonden!

Onvoltooid verleden tijd.

Vandaag is een dag dat voor iedereen alle redenen om mee te gaan naar Malawi gepasseerd zijn.

Dus de reis is al grotendeels verleden tijd. Niet helemaal natuurlijk, want we hebben vandaag nog een mooie reis voor de boeg. De dag begint raar, want de bus is te vroeg. Hij verloopt al net zo vreemd, want de bus doet het gewoon en maakt geen vreemde geluiden. De tocht verloopt een groot stuk met een gemiddelde van 20 km/u de bergen op. Vrij rustig dus. Dat geeft ons de kans om te slapen en te lezen. Kortom, bijkomen van de 2 uitputtende dagen Lake Malawi.

Een tussenstop in Dedza. Goed voedsel. En een buffet van en voor sjieke negers.

Terug weer op weg komen we een busje tegen met de tekst ¨It´s not me, it´s Allah¨. Fijn om te weten. Een hele geruststelling ook. Allah kan vast goed rijden.

Lilongwe. We stappen uit bij een marktje waar ze ongekend opdringerig zijn. We voelen weer goed dat we blank zijn. Een contrast met de afgelopen dagen.

Weer terug in onze Japanse-Nissan-Schoolbus. Op naar het hotel. Prima is het. Al de rest behalve Dieter en Ik kent het hier al. Na de installatie en het Malawese wachten volgt het koude eten. En nog weinig ook. Gelukkig brengt bier en brood met pindakaas troost.

Daarna tijd voor bier, spellen en douchen. Evelyne leest haar blog voor en huilt. Ik denk omdat ze blij is.

Nu lachen we om slechte grappen én vragen we ons af of Amy Winehouse echt dood is. Eigenlijk interresseert het me niet maar ik ben gewoon benieuwd of Koen is geen zever verkoopt.

Een mooie tijd was het.

Tot zover dinsdag,

Bastiaan

Onze laatste dag in Malawi… Daarna beginnen we aan onze 2 dagen-durende terugreis. We zijn nog steeds aan Lake Malawi, we zijn nog steeds aan het mooie strand. Er wordt een uitstap gemaakt naar het eiland dat recht tegenover ons in het meer ligt door enkele Bhalarzia-liefhebbers. Er stond immers een snorkeltrip op het programma..

Witte stranden en helder, blauw water; dat zijn toch dingen die gemist gaan worden. Of sterrenhemels vol vallende sterren. Ik weet zeker dat Kathia en Michiel die zullen missen eenmaal in België. Audrey en Julie zullen waarschijnlijk het rondlopen op blote voeten missen. Nergens zo’n goed stof als in Sitima. Bas en Koen, Kuche Kuche; Marjolein, Amarulla terwijl Kristien vol heimwee aan haar cocktails in de Gecko lounge terugdenkt.

De dag kruipt voort, de zon staat hoog. Het is afzien aan Lake Malawi. Een moedige student gaat op het strand liggen, anderen vluchten in de bar. Bowa-tijd! De helemaal roekelozen nemen nog snel een duik in het water. Bijna naar huis…

Water. Douchen met koud water… nog zoiets dat we straks allemaal gaan missen. Ongetwijfeld gaat Erika ook onze vele zangmomenten missen. “ Cause she’s into folk..”

En Dieter, schiet er je nog eens een ‘Pidong’ te binnen eenmaal terug bij Shell?

15u10… De zon begint hier alweer aan haar afdaling. Eindelijk wat verkoeling. Tijd dus om nog eens de marktjes af te lopen. De laatste souvenirs worden aangeschaft. Oorbellen hier, hangertjes daar. De zoveelste Bawo, sleutelhangers, zakjes in alle formaten…

Nele en Yentl kijken in België ongetwijfeld vol weemoed naar hun stofjes en denken aan alle andere kleurtjes die ze niet hebben gekocht. Hanne, genoeg ‘boerenstuff’ voor je vriend gevonden?

Malawi, waar onze ingenieurs hun kennis ook eens konden toepassen… waar ieder van ons vergat met vork en mes te eten… waar vroeg opstaan minder/geen (?) pijn deed… Wat zullen we het allemaal missen..

De avond is nu echt gevallen en we zitten weer gezellig samen aan tafel. Voor de laatste keer samen lekker kip of vis eten met nog steeds zicht op het meer. Morgen begint het laatste deel van onze reis.. laatste keer samen in een busje gepropt. En oh ja, wat gaan we dat missen…

En ik? Weet je wat ik zo ga missen? Geluiden. Ritme. Muziek! Telkens als je even afgeleid bent, even aan het dromen, even vergeten of je nu in Zuid-Frankrijk of op de Kalmthoutse hei bent, dan hoor je wel ergens plots een geluid dat je eraan herinnert dat je in Afrika zit. Kippen, geiten, piepende remmen, AZUNGU!, knetterende vuurtjes, oorverdovende krekels. Vrouwen en kinderen zingen hier heel de dag door, bij het wassen, bij het werken op het veld, bij het op schooltrip sturen van hun kinderen… Afrika is Muziek. It’s time for Africa!

Evelyne

Opstaan met zicht op het meer. Ontbijt op het strand. Rustig een boekje lezen op het strand terwijl sommigen onder ons het meer verkennen en hierbij hoogstwaarschijnlijk belarzia oplopen. Lunch met zicht op het meer en het strand. Boek verder lezen aan het strand met pintje binnen handbereik. Gaan afdingen voor souvenirs in de winkeltjes in het dorp Avondmaal in het donker met zicht op het strand. Pintjes drinken. Gaan slapen in een rieten huisje met zicht op het strand onder een schitterde sterrenhemel.

Touristen in Malawi op zijn best!

Groetjes van Dieter

Ahum ahum ahum…
Aan allen die tot nu toe nog mee zijn met deze blog: proficiat!
Aan onze Malawese chauffeurs: ook proficiat!!!
Onze karavaan trok vandaag namelijk van Zomba naar Lake Malawi.
De bus op tijd, mooi ingeladen en zonder problemen naar Monkey Bay… Dat dacht u maar, we zijn nog steeds in Malawi. Hoe het echt ging:
een rustig ontbijt, vergezeld door pannenkoeken
een Malawese bus die eens te vroeg was waardoor afwassen en inpakken opeens wat sneller ging
valiezen werden vooraan ipv achteraan opeengestapeld en vastgebonden
hobbeldebobbel, zelfs over de asfaltwegen
nog minder beenruimte dan in de Nyete-bus
uiteindelijk toch in slaap gesukkeld
… en vakkundig weer wakker gemaakt door een luide knal, de Frederickxjes zullen het geweten hebben!

De batterij van de auto was opengebarsten. Onze oren knalden nog na terwijl de chauffeurs nog steeds niet verrast waren. Wij daarentegen nog iets ongeruster wanneer we vroegen “Did it ever happened before, Hoessein?” “No it didn’t”. Er werd ons uitgelegd dat de motor nu niet meer kon stilgelegd worden want anders zou de bus niet meer starten. Oké dan, misschien zijn we wel vlugger op de eindbestemming… Helaas, we zijn nog steeds in Malawi. De bus stopte op een drukke marktplaats en de motor ging uit. Er zou voor een nieuwe batterij gezorgd worden. De marktkramers werden nieuwsgierig en in geen tijd kwam alles wat we nodig hadden zomaar naar ons toe: smoutebollen, gezouten pinda’s, samosa’s, souvenirs, rieten auto’s en zelfs een Malawese vlag werd aangehaald. Een Afrikaan met Italiaanse trekken kwam kijken of hij business kon doen. Onze magen werden voller, onze portefuilles leger. Stilaan dropen ze weer af. Het werd warm in de bus, nog geen teken van een batterij. Dan maar zelf op tocht langs de marktkraampjes. De Malawesen rukten weer aan en boden een ‘special price’. Stofjes, oorbellen en een bijl kwamen terug en na 2uur wachten was daar de batterij! Het ontplofte exemplaar werd aan de kant gelegd en trok meteen heel wat bewondering. Ja zelfs daar kunnen de Malawezen nog iets mee aanvangen .
Geloof het of niet, erna volgde een rustige verderzetting van onze trip. Ipod in de oren, kussen tegen het hoofd en tijd om verder te genieten van dit mooie land:

uitgestrekte vlaktes, plots opduikende bergen, baobab’s, bananenbomen
geiten, koeien, nijlpaarden!
Kraampjes en waterpompen

fietsers, wandelaars, fietsers
vooral fietsers
beladen met 7 bakken Cola of 2 mensen
voorbij gestoven door Jeeps en
onze bus

huisjes, hutjes
steen of riet
klein en groot
golfplaten of rieten dak
vlak naast de baan
maar alles speelt zich af op de baan
precies nooit gedaan…

zwaaien, roepen
Aazunguuuuuu

een maïsmolen, weeshuis, lagere school, een kerk!

Een prachtig vergezicht
Dichterbij armoede, maar ook blijheid en gelatenheid

AZUNGUUUUUU

Nog dichter weelde
en luxe
en onbezorgdheid

AZUNGUUUUUU

17 stuks, op en naast en onder
gepakt en gezakt
op weg

naar het ‘aards paradijs’ ofte Monkey Bay.

Hasta la vista!!!

Marjolijn en team Azungu

Vandaag gingen we naar Lake Chilwa, al was het ’s ochtends nog de vraag of we er zouden geraken. Beter gesteld, er geraken zou geen probleem zijn, terug geraken daarentegen was een ander paar mouwen. Gisteren waren er namelijk nog rellen in Zomba. Enkele dronkelingen die zich gewelddadig opstellen tegenover azungu’s en minibusjes bekogelen met stenen. Toch lieten we ons minibusje tegen 9u komen en we zouden bij hen informeren. Geen enkel probleem volgens hen, op naar Lake Chilwa dus. Eerst reden we langs Miekes huis om alvast wat spulletjes te droppen voor YOCEVIM, persoonlijke spullen die we hier willen achterlaten. Hopelijk zijn de Malawiërs blij met een paar tweedehandsschoenen, maar daar twijfel ik niet aan.

De rit naar Lake Chilwa is zeker vermeldenswaardig, vooral zij die bereid waren op de achterbank plaat te nemen in ons oranje rammelbusje, want hier werden de schokken toch het hardst opgevangen. We werden verwelkomt door een doordringende visgeur aan de oevers van het meer. Onze gids Sam, iemand van de teachers, leidde ons naar twee overzetsbootjes. Kleine houte Afrikaanse bootjes, bestuurd door een man met een lange stok, waar na verloop van tijd wat water in kwam. Geen enkel probleem, gewoon leegscheppen met een plastique bordje. Wat was het heerlijk op het water in het zonnetje. Na een half uurtje bereikten we een eiland. Hier woonden enkele dorpelingen gingen we wandelen in de natuur. Van holle bomen tot de kever die zich, volgens Sam, stilhoudt wanneer hij zich bedreigd voelt, alhoewel na vele pesterijen de kever ongestoord bleef verderwandelen. Het was toch wel heel warm, dus lunchen in de schaduw van een boom was geen overbodige luxe. Toch was dit niet ideaal, aangezien een kolonie racistmieren zich hier ook hadden geseteld. Racistmieren, omdat onze gids Sam er weinig last van ondervond, ze hebben het waarschijnlijk alleen maar op azungu’s gemund.

Na het eten wandelden en vaarden we terug. Op het vasteland hadden we wel goesting in een drankje. In een local shop konden we fanta krijgen. Geen cola of kuche kuche dus. Wel fanta orange of passion. De terugweg verliep rustig, er is niet langer sprake van rellen in Malawi. Gelukkig. Na ons even op te frissen in Mangasanga, wandelden we naar Annie’s Lodge om te gaan eten. Onze laatste avond in Zomba, de cirkel is rond. De eerste avond zaten we namelijk ook in Annie’s Lodge. Alleen was er nu wel een andere kok, een kennis van ons, die wel bereid was om chicken tandori te bereiden. Anderen gingen voor pizza, spaghetti of cheese burger, hoewel deze laatste de reputatie heeft nogal zwaar op de maag te liggen, maar Yentel en Evelyne lieten zich niet kennen.

Uit ervaring wisten we dat de bestelling nogal lang op zich kon laten wachten, dus hadden we wat spelletjes voorzien. Ik speelde mee jungle speed, maar de tegenspelers stonden scherp. Dat levert situaties op waarbij we niet wisten wiens bloed er op Audry en Julies handen terecht kwam. Ach, het zat misschien al op de totem van een vorig spelletje. Het eten kwam na lange tijd, maar wel gelijktijdig. Het blijft wel enige flexibiliteit vragen zoals Hanne die haar tweede pizza nooit heeft zien verschijnen of enkelen onder ons hun wisselgeld. Terugrijden in de pick-up, nog altijd heel plezant maar wel berekoud. We moesten dicht bij mekaar kruipen. Gelukkig zijn we ondertussen vrolijke vriendjes. De avond sloten we af met een minifuif voor maxipret. Helaas was de camera van Kathia van de partij, dus zullen we later nog geconfronteerd worden met beelden hiervan. Maar goed, no worries, we’re in Malawi.

Lieve groetjes,

Erika

Hallo Malawi-blog-lezers,

Half zeven. De wekker loopt af en na een verkwikkende nachtrust springen we als frisse hoentjes uit ons bed en trekken we richting badkamer. Hoera warm water ! Wat kan dat toch deugd doen! Even omkleden en om zeven uur zitten we met zijn allen aan de ontbijttafel. En de vraag die door ieders hoofden gaat sinds gisterenavond is ‘Wat gaan we vandaag doen?’. Het programma lag voor een keer nog niet vast: ofwel Blantyre ofwel Lake Chilwa. Hier in Malawi heerst op dit moment immers onrust en we weten niet of het verantwoord is om als azungu’s door te straten te trekken. Kwestie van geen onnodige risico’s te nemen. Maar goed, we staan om acht uur mooi op tijd klaar om opgehaald te worden door Njeté. Vandaag valt het goed mee. Een kwartiertje later zitten we in ons felgekleurd oranje busje en wordt ons bestemming vastgelegd. Na overleg met de chauffeur en bijzitter word beslist om op stadsbezoek te gaan naar Blantyre.

En rijden, rijden maar, hobbel, bobbel over de Malawese landwegen. Onderweg genieten we van het mooie landschap en kijken we naar de bedrijvigheid die overal heerst. Het blijft toch fascinerend om dit alles te zien. Kristien verschaft ons af en toe wat toeristische informatie over wat we tegenkomen, zoals de gevangenis hier in Zomba, scholen. Maar dan stopt het busje en parkeren we ons aan de kant aan de weg. Even denken we dat we klapband hebben, maar al snel blijkt dat er iets anders aan de hand is. We vernemen dat in er Blantyre rellen aan de gang zijn, maar uiteindelijk werd na overleg met de chauffeur en bijzitter beslist om verder te rijden! Oef! Een uurtje later rijden we de stad binnen en passeren we eerst de sloppenwijk, om nadien door de residentiële wijk te rijden. Ja, het contrast is groot. Een eerste indruk van de stad is precies alsof we beland zijn in één of andere Westerse grootstad. We rijden immers met ons ‘gammel’ busje over een vierbaansweg. Ja, hier krijgen we Malawi weer op een heel andere manier te zien. Het verschil tussen Sitima en Blantyre is groot. Maar toch voelen we ons stiekem een beetje thuis en krijgen we toch een beetje heimwee naar ons Belgenlandje.

We worden in het centrum Blantyre afgezet door Njeté en we wandelen een stukje om uiteindelijk bij ‘Chez Maky’, een café/restaurant dat ons aangeraden werd door Mieke, te belanden. Het plan was om hier een tien uurtje te nuttigen en nadien de stad in te trekken. We werden door de eigenaar (op onze vraag) naar het tuinterras, inclusief zwembad geleid. We maakten onze keuze: witte wijn, bier, milkshake en menig onder ons hadden een kleine honger en bestelden toast, hamburgers en frieten. Ok, hier moet even bij gezegd worden dat het op dat moment tien uur was! De obers namen onze bestelling op en wij maakten het ons helemaal naar ons zin. We genoten van de stralende zon. Echt relaxen! Wat was dat toch zo zalig ! Yentle liet horen dat ‘dit de meest luie dag is die ze ooit had gehad’. Twee uurtjes uurtjes later – ja ja we zitten hier nog steeds in Malawi – werd het eten opgediend dat iedereen liet smaken. Ondertussen waren er ons zelfs muzikanten komen vergezellen. Maar dan komen de mannen van Njeté ons zeggen dat er opnieuw demonstraties aan de gang zijn in Blantyre. We moeten helaas terug naar huis. Teleurgesteld stappen we het busje in en beginnen we terug te rijden. We stopten onderweg nog bij de Shoprite want niet iedereen had om tien uur al honger. Deuh, wat had je gedacht?! En ja, groot feest! Voor eerst stonden er boterhammen met choco op het menu! Mmmm! Hobbel, bobbel terug naar Zomba en aangekomen in La Manga Sanga was onze pot al bijna leeg. Als dat nog niet genoeg zegt?!

Thuis werden verder geupdated over de situatie hier in Zomba en omgeving. Ook hier zijn demonstranten terug in actie geschoten en voor onze eigen veiligheid wordt beslist dat we ons huis niet mogen verlaten. Huisarrest zeg maar. Minder leuk, maar we laten ons hierdoor niet te veel van de wijs brengen en vullen ons tijd in met lezen, popcorn maken, pindanootjes pellen, opruimen, rustig douchen – jaja we hadden warm water en daar moet van geprofiteerd worden. Dan weer nadenken over de avondmaaltijd. Het wordt restjesdag.

Ondertussen is de avond gevallen en zitten we met een aantal rustig samen in living, terwijl de anderen voor ons weer een heerlijke maaltijd aan het bereiden zijn. We vernemen ook het nieuws dat de president morgen op bezoek komt in Zomba.

Zo ik ben bij het einde van deze blog beland. Weer – bijna – een dag voorbij. Wat vliegt de tijd hier toch voorbij! Nog een dikke week en ons Malawi-avontuur zit erop. Laten we hier nog niet teveel aan denken en gewoon genieten!

Groetjes van Nele uit Zomba, Malawi