100 woorden, 100 beelden

 

afrikablues

Enkele gegevens:

• 31 uur terug in België
• 9 mails in groep naar elkaar gestuurd
• http://www.nrc.nl/youp/2011/07/23/arme-ben/
• 4 vermeldingen voor Lucius Banda
• 3 keer tranen
• 3 varianten op ‘stom België’

Zullen we daar maar uit afleiden dat het goed is geweest?

27 en 28 juli – Kristien

27/28 juli – De laatste blog: over traagheid, traantjes en thuiskomen

We zijn terug thuis. Alle 17, zonder problemen. Wat is er de afgelopen 24 uur nog gebeurd?

Gisterenochtend – het lijkt al een eeuwigheid en een continent geleden – inpakken na een laatste nachtje in Annies Lodge in Lilongwe. Nog tijdens het ontbijt komt onze bus aan. Alweer 9 minuten te vroeg. Dit begint een ronduit bevreemdende gewoonte te worden… de akuda moeten wachten op de azungu…

Alles voor de laatste keer in onze bus stouwen en we zijn weg. Laatste ritje uit Lilongwe richting luchthaven. En alles loopt gesmeerd. Netjes op tijd aangekomen. Tijd voor afscheid van Mieke en Hussain (onze driver die ons tot op het einde vergezeld heeft). Hussain krijgt van ons nog een kleine bonus en een zonnebril kado – en daar is hij nogal fier op. Dat valt te zien aan zijn grijns van oor tot oor…

We wanen ons al op de vlucht en kunnen tijdig beginnen aanschuiven. Maar Malawi zou Malawi niet zijn als er niet op zijn minst iets de mist in ging… en dus… blijkt er een probleem te zijn met de tickets van de hele groep. Behalve Dieter. Die krijgt zomaar een ticket en zijn paspoort terug. En de rest? Paspoorten worden meegenomen en we moeten aan de kant gaan staan en wachten. En wachten… en nog een beetje wachten. Problemen… Daarom kom je dus drie uur te vroeg naar de luchthaven in Malawi.

Een dik uur later schijnt er dan toch schot in de zaak te komen. Er werden nog enkele groepen een tijdje apart gezet – maar niemand zo lang als wij. Daaruit leiden wij gemakshalve af dat het probleem niet aan ons, maar aan het systeem ligt. Iedereen krijgt paspoort en ticket, de bagage mag ingeladen worden. Alleen Julie, zij krijgt geen paspoort terug en voor haar is er schijnbaar geen plekje op het vliegtuig. Vreemd. En vervelend. Er zijn vier Malawezen, twintig extra minuten en een computer(scherm) nodig om Julie toch haar ticket te bezorgen. Oef. (Hoewel, stiekem wilde ze wel blijven.)

En dan worden we aangemaand ons te haasten naar de douane, de security en het vliegtuig. We mogen vlot de bus en het vliegtuig op en dan, zijn we weg. En er zijn enkele traantjes te bespeuren. Niet alleen bij mezelf – altijd leuker als je niet de enige bent. Tionana Malawi!

Er worden bawo’s en boeken bovengehaald… Korte tussenstop in Lubumbashi en dan rechtdoor naar Addis Ababa. Daar aangekomen, is het verrassend druk. Veel landingsbanen en vliegtuigen (er was 1 landingsbaan in Lilongwe, 1 groot vliegtuig en enkele kleinere), veel volk van alle mogelijke origines: veel blank, veel Indisch, veel Chinees, veel Afrikaans, veel Arabier… Als ik rond mij kijk om te checken of iedereen er nog is, blijkt niet elke blanke in de buurt noodzakelijkerwijs bij onze groep te horen. Dat is nieuw tegenover de voorbije weken…

In Addis moeten we proberen ons tweede ticket tot in Brussel te bemachtigen. Blijkt ook niet evident. Het duurt een tijdje en alweer is er geen plaats voor Julie. (Wat is er daar toch misgegaan? ) Deze keer is er echter maar een kwartiertje en één Ethiopiër (zijn Ethiopiërs efficiënter?) nodig om Julie toch op onze vlucht te boeken. Door onze vertraging bij het bemachtigen van de tickets kunnen we deze keer niet langs ons favoriete café in de luchthaven en moeten we direct naar security en check in. We vertrekken ook deze keer op tijd. Om 23.35. Slaaptijd zou je denken. Maar nee, er wordt ons nog een avond(nacht?)maal bezorgd.

Daarna dan slaaptijd? Toch niet, want om 00.00 Belgische tijd moet er nog een mini-verjaardagsfeestje gebouwd worden met maxi-pret voor Evelyne. Zij verjaart vandaag en dat zal ze geweten hebben. Er is zang, een puzzel, een sierraaddoosje, feesthoedjes, slingers en zelfs een dessertje voorzien. Een gelukkige verjaardag gewenst!

En dan toch eindelijk slaaptijd. Vroeg in de ochtend nog een tussenstop in Milaan en we beginnen verdacht dicht in de buurt van België te komen. Wanneer de piloot ons vertelt dat we in Brussel 15 graden en lichte regen mogen verwachten, gaan er enkel ‘oooooh’s’ en ‘neeeeeeee’s’ door het vliegtuig. Maar we besluiten toch maar uit te stappen wanneer we geland zijn. Op naar de douane, naar de bagage (alles is er! Vrijwel onmiddellijk. Wij allen verwonderd, want dat hadden we in Lilongwe met alle chaos rond de tickets en dergelijke niet meer verwacht) en dan naar degenen die ons staan op te wachten! Ouders, lieven, broers, zussen, blij ons te zien. En dan uiteindelijk ook afscheid nemen van elkaar. Dat gaat ook weer gepaard met enkele traantjes – gelukkig alweer niet alleen bij mij. En met een gezongen ‘Wa Sitima lero kwateleraa. Wasa wasa wa wa waaaa’. Maar het afscheid is waarschijnlijk niet voor heel lang. En thuiskomen doet eigenlijk toch ook altijd wel deugd.

Ik ben blij met de reis die we maakten, heel gelukkig met de groep die we bij hadden en hoop dat jullie er op zijn minst even hard van genoten hebben als ikzelf. Ergens vertrekken is altijd een beetje lastig vind ik, ook al is thuiskomen leuk. Na 24uur op 24 in een groep leven, is thuis erg kalm. Na vaak geen water hebben, water koken,… doet het vreemd gewoon water uit de kraan te kunnen drinken en koeken uit de kast te kunnen nemen wanneer je daar zin in hebt. In druk verkeer rijden met blinkende auto’s doet raar en een zwarte medemens op straat zien maakte mij eerder op de dag een beetje nostalgisch. Maar ik wed dat ik dat alles morgen alweer gewoon gewoon ben… Maar ik ga het toch een beetje missen.

Een welgemeend veusje en dank jullie wel, zowel aan de reizigers als aan de supporters thuis.

En nu op naar een warme douche, een bed zonder beestjes, donker brood, vers fruit en lekkere yoghurt…

Groetjes en tot binnenkort (voor foto’s en weerzien en zo)
Kristien

Ps: voor wie het zich afvraagt: ja, ik heb intussen al schoenen gevonden!

26 juli – Bas

Dinsdag 26/7/2011

 

Onvoltooid verleden tijd.

 

Vandaag is een dag dat voor iedereen alle redenen om mee te gaan naar Malawi gepasseerd zijn.

 

Dus de reis is al grotendeels verleden tijd. Niet helemaal natuurlijk, want we hebben vandaag nog een mooie reis voor de boeg. De dag begint raar, want de bus is te vroeg. Hij verloopt al net zo vreemd, want de bus doet het gewoon en maakt geen vreemde geluiden. De tocht verloopt een groot stuk met een gemiddelde van 20 km/u de bergen op. Vrij rustig dus. Dat geeft ons de kans om te slapen en te lezen. Kortom, bijkomen van de 2 uitputtende dagen Lake Malawi.

 

Een tussenstop in Dedza. Goed voedsel. En een buffet van en voor sjieke negers.

 

Terug weer op weg komen we een busje tegen met de tekst ¨It´s not me, it´s Allah¨. Fijn om te weten. Een hele geruststelling ook. Allah kan vast goed rijden.

 

Lilongwe. We stappen uit bij een marktje waar ze ongekend opdringerig zijn. We voelen weer goed dat we blank zijn. Een contrast met de afgelopen dagen.

 

Weer terug in onze Japanse-Nissan-Schoolbus. Op naar het hotel. Prima is het. Al de rest behalve Dieter en Ik kent het hier al. Na de installatie en het Malawese wachten volgt het koude eten. En nog weinig ook. Gelukkig brengt bier en brood met pindakaas troost.

 

Daarna tijd voor bier, spellen en douchen. Evelyne leest haar blog voor en huilt. Ik denk omdat ze blij is.

 

Nu lachen we om slechte grappen én vragen we ons af of Amy Winehouse echt dood is. Eigenlijk interresseert het me niet maar ik ben gewoon benieuwd of Koen is geen zever verkoopt.

 

Een mooie tijd was het.

 

Tot zover dinsdag,

 

Bastiaan

25 juli – Evelyne

Maandag 25 juli 2011

 

Onze laatste dag in Malawi… Daarna beginnen we aan onze 2 dagen-durende terugreis. We zijn nog steeds aan Lake Malawi, we zijn nog steeds aan het mooie strand. Er wordt een uitstap gemaakt naar het eiland dat recht tegenover ons in het meer ligt door enkele Bhalarzia-liefhebbers. Er stond immers een snorkeltrip op het programma..

 

Witte stranden en helder, blauw water; dat zijn toch dingen die gemist gaan worden. Of sterrenhemels vol vallende sterren. Ik weet zeker dat Kathia en Michiel die zullen missen eenmaal in België. Audrey en Julie zullen waarschijnlijk het rondlopen op blote voeten missen. Nergens zo’n goed stof als in Sitima. Bas en Koen, Kuche Kuche; Marjolein, Amarulla terwijl Kristien vol heimwee aan haar cocktails in de Gecko lounge terugdenkt.

 

De dag kruipt voort, de zon staat hoog. Het is afzien aan Lake Malawi. Een moedige student gaat op het strand liggen, anderen vluchten in de bar. Bowa-tijd! De helemaal roekelozen nemen nog snel een duik in het water. Bijna naar huis…

 

Water. Douchen met koud water… nog zoiets dat we straks allemaal gaan missen. Ongetwijfeld gaat Erika ook onze vele zangmomenten missen. “ Cause she’s into folk..”

En Dieter, schiet er je nog eens een ‘Pidong’ te binnen eenmaal terug bij Shell?

 

15u10… De zon begint hier alweer aan haar afdaling. Eindelijk wat verkoeling. Tijd dus om nog eens de marktjes af te lopen. De laatste souvenirs worden aangeschaft. Oorbellen hier, hangertjes daar. De zoveelste Bawo, sleutelhangers, zakjes in alle formaten…

 

Nele en Yentl kijken in België ongetwijfeld vol weemoed naar hun stofjes en denken aan alle andere kleurtjes die ze niet hebben gekocht. Hanne, genoeg ‘boerenstuff’ voor je vriend gevonden?

Malawi, waar onze ingenieurs hun kennis ook eens konden toepassen… waar ieder van ons vergat met vork en mes te eten… waar vroeg opstaan minder/geen (?) pijn deed… Wat zullen we het allemaal missen..

 

De avond is nu echt gevallen en we zitten weer gezellig samen aan tafel. Voor de laatste keer samen lekker kip of vis eten met nog steeds zicht op het meer. Morgen begint het laatste deel van onze reis.. laatste keer samen in een busje gepropt. En oh ja, wat gaan we dat missen…

 

En ik? Weet je wat ik zo ga missen? Geluiden. Ritme. Muziek! Telkens als je even afgeleid bent, even aan het dromen, even vergeten of je nu in Zuid-Frankrijk of op de Kalmthoutse hei bent, dan hoor je wel ergens plots een geluid dat je eraan herinnert dat je in Afrika zit. Kippen, geiten, piepende remmen, AZUNGU!, knetterende vuurtjes, oorverdovende krekels. Vrouwen en kinderen zingen hier heel de dag door, bij het wassen, bij het werken op het veld, bij het op schooltrip sturen van hun kinderen… Afrika is Muziek. It’s time for Africa!

 

Evelyne

Malawi in 100 woorden

Vlechtjes – olifant – Zuid-Frankrijk – zangboekske – Liwonde – Sitima Nursery School – pidoijng – Watamale – kinderen van de revolutie – Obama generation – blog – honger – schilderen – wachten – Njete Tours – kapotte bus – Blantyre, of toch een stukje – Ku Chawe – frisdrank – marktjes – schoolreis – boonanza – nsima – Lucius Banda – Joker – Gecko – Paul – 255! – nationale feestdagen – don’t worry, be happy – malawi-trui – stinken – logeren bij teachers – koud water – geen water – azungu – akuda – zikomo kwambiri – black outs – water koken – melk maken – bezoeker-vriend-familie – voetbal – guards – bawo – ipod – verstopt – volunteers – irrigeren – malaria – luxe – eenvoud – draagnegers – ingenieur – bijna dokter – negers – muskietennet – heimwee – muli bwanji? –Matthias – Yoce – president – Yentl-teefjes – kwis – kuche kuche – some day, somewhere – amarula – UP – veusje – miserie – Tirol – De Kempen – winter – moord = 100 kwacha – traantjes – minifuif, maxipret – Allah hu’akbar – zonnepaneel – dynamo – de kunst van het bijna niets doen – (in)efficiëntie – tour-nieuws – reuze-hoed – lake Malawi – dorpje Sitima – (grote) spinnen – 5-2 – Zomba-plateau – Sitima Sisters – avocado – wa Sitima lero kwatelera – leeuw – pindakaas, honing & confituur – benzine-tekort – terug thuis en wat nu? – nut(teloos) – genieten – vermoeidheid – Helga – demonstrations – vuile was – warm water – pizza – volkslied – (on)(der)betaald (verlof?) – zonnepaneel – fietsen – 2 missed calls – metro – fanta – bhilarzia – factor 60 – schaafwondes – pakacheera – diploma – sterrenhemel – apenland – dankbaar – vakantie – afscheidsceremonie

Zondag 24 juli – Dieter

Zondag 24 juli – Een zondag aan Lake Malawi

 

Opstaan met zicht op het meer. Ontbijt op het strand. Rustig een boekje lezen op het strand terwijl sommigen onder ons het meer verkennen en hierbij hoogstwaarschijnlijk belarzia oplopen. Lunch met zicht op het meer en het strand. Boek verder lezen aan het strand met pintje binnen handbereik. Gaan afdingen voor souvenirs in de winkeltjes in het dorp Avondmaal in het donker met zicht op het strand. Pintjes drinken. Gaan slapen in een rieten huisje met zicht op het strand onder een schitterde sterrenhemel.

 

Touristen in Malawi op zijn best!

 

Groetjes van Dieter